کاری از فروشگاه آجا-آجا ویرایش و تایپ مجدد: سامان startak.iv@gmail.com
‫فکر برگشتن به یودونگ، همه رو پر جنب و جوش کرده.
‫خب معلومه. اونا بالاخره دارن بعد از چند سال ‫غربت زندگی کردن، به خونه هاشون برمیگردن.
‫بقیه مردم کجان؟
‫بقیه مردم تحت سرپرستی ژنرال هوک سودول ‫گه پیل سامون و تونگسو پشت دروازه شهر جمع شدن.
‫تاجگذاری و اعلان جانشین سلطنتی چی؟
‫فردا صبح در قصر سلطنتی اینکارو انجام میدن.
‫پس ما میتونیم چند روزی دیرتر از اینجا بریم.
‫بله
‫ما باید هرچه زودتر همه چیز ‫رو برای انتقال مردم آماده کنیم.
‫مطمئن بشید که همه ی خانواده ها آماده ان. مبادا ‫خانواده ای بخاطر اینکه آماده نیست، مجبور بشن اینجا بمونن.
‫نگران نباش
‫من و پانگ گه داریم همه چیز رو چک میکنیم.
‫خوبم خوبم
‫- میتونم راه برم ‫- پدر
‫آه گومی تویی!
‫بیا بغلم
‫گومی
‫گومی، تو پسر منی.
‫پسرم
‫پدر زیاد شراب خورده
‫- گومی به راهت ادامه بده ‫- بله
‫کجا میخوای بری؟
‫گوگوریویی ها برای رفتن به کشورشون دارن آماده ‫میشن. من دارم میرم به ژنرال تجویونگ کمک کنم.
‫لازمه اینکارو بکنی؟
‫مطمئنم اونا به کسی که بتونه ‫کمک کنه، نیاز دارن. زود برمیگردم
‫از وقتی که از یودونگ برگشته، خیلی بویِ گوگوریو میده.
‫چطور میتونی چنین چیزی بگی؟ ‫گومی بویِ گوگوریو میده؟
‫خودت میدونی من دارم چی میگم
‫اون صحبت درباره تجویونگ و گوگوریو رو تموم نمیکنه.
‫غیرمنطقی نباش.
‫غیر منطقی نیستم
‫تبعیض تجویونگ توسط پادشاه از حد خودش گذشته و ‫حالا هم که اون فهمیده تجویونگ پدر نوه ی عزیزشه
‫فکر میکنی چه کسی رو جانشین میکنه؟
‫ژنرال!
‫من بزودی برای تصاحب زمین به آن سوی مرز های کران میرم.
‫اگه به من قول وفاداری بدید و ببینم که شما ارزش اینکه یار من ‫باشید رو دارید، میذارم زنده بمونید. اما اگه قول وفاداری ندید
‫همینجا میکشمتون
‫خب تو اول بگو
‫قسم میخوری که با وفاداری متزلزل ناپذیر به من خدمت کنی؟
‫قصد من از خدمت به تانگ این بود ‫که به عنوان یک مبارز اسمی در کنم.
‫مقصد کسی با عوض شدن اسبش، عوض نمیشه. ‫(یعنی فرقی نمیکنه به تانگ وفادار باشه یا به او)
‫بزودی برای اثبات وفاداری تون ‫یه مأموریت بهتون میدم.
‫من چو اینسا به ژنرال ایی هگو قول وفاداری میدم!
‫ما قول وفاداری میدیم!
‫بهشون غذا و لباس های تمیز بدید
‫چشم ژنرال بیاید بریم رفقا
‫امشب آخرین و تنها فرصتیه که ما داریم.
‫من ترتیبِ خدمتکاران و نگهبانان قصر رو میدم. شما ‫فقط وارد خوابگاه سلطنتی بشید و اعلاحضرت رو بکشید.
‫این تنها راهیه که میشه جلوی این نابودی رو گرفت
‫کی هستی؟
‫ایی هگو خودتی؟
‫تو با این خنجر اینجا چیکار میکنی؟ نکنه تو...
‫من اومدم جونِ شما رو بگیرم
‫تو هم طمع تاج و تخت رو داری؟
‫شما دارید این کشور رو نابود میکنید!
‫منظورت چیه؟ من دارم این کشور رو نابود میکنم؟
‫ژنرال سون مانی یونگ، کسی که زندگی شو با ‫خوشحالی برای شما میداد، علیه شما شورش کرد.
‫رهبران قبایل که همیشه در خدمت به کشور شتابان بودن ‫حالا به همدیگه شک دارن و نگرانِ محافظت از خودشون هستن.
‫شما کسی هستید که باعث این تفرقه و آشوب شدید.
‫چرا تو اینطوری فکر میکنی؟
‫ارتش کران، نیرو های تانگی رو شکست ‫داد و این کشور رو تأسیس کرد.
‫اما شما خیلی به تجویونگ و نیرو های گوگوریو وابسته اید.
‫من برای محافظت مردم ام از جنگ ‫باید به اونا وابسته باشم.
‫این بهونه ی شما برای فروختن کشور به گوگوریویی هاست؟
‫باورنکردنیه!
‫تو قصدِ منو اشتباه فهمیدی!
‫من بهت اطمینان دارم. چرا تو نمیتونی بهم اعتماد کنی؟
‫بیا...خنجرت رو توی قلبم فرو کن.
‫من ترجیح میدم بمیرم بجای اینکه ‫زنده بمونم و تو هم به من خیانت کنی.
‫زودباش بزن! زودباش!
‫فقط به این سؤالم جواب بدید
‫چرا تجویونگ برای شما ‫نسبت به من، برتری داره؟
‫من هرگز از شما سرپیچی نکردم
‫چرا شما به تجویونگ بیشتر از من اعتماد دارین؟
‫تجویونگ...یک مهمان ارزشمنده.
‫اما تو ایی هگو، یکی از خودمون هستی.
‫رفتاری که من با تجویونگ دارم، احترام به یک مهمانه.
‫اما چطور ممکنه یک مهمان برای من ‫از خانواده ام ارزشمندتر باشه؟
‫من گومی رو بزرگ کردم...
‫پس اون پسر منه.
‫درسته.
‫اون یه کُرانیه که دخترم به دنیاش ‫آورد و دامادم بزرگش کرده.
‫من واقعاً امیدوارم حرف های شما از صمیم قلب باشه.
‫اعلاحضرت!
‫چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟
‫دیشب که از پیشتون رفتم ‫زنده و سرحال بودین، حالا مُرده این!
‫چشماتون رو باز کنید پدر...پدر
‫- شاهزاده خودتونو کنترل کنید ‫- مادر...
‫شما نمیتونید اینجوری بمیرید. لطفاً ‫چشم هاتون رو باز کنید پدر...
‫مادرت رو از اینجا ببر.
‫لطفاً بلند شو مادر.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫صبح وقتی که ملازمان وارد اینجا ‫شدن، ایشون از دنیا رفته بودن.
‫چطور ممکنه...
‫اعلاحضرت...اعلاحضرت فوت کردن...
‫ژنرال! ژنرال!
‫- من برگشتم ‫- چی فهمیدی؟
‫کل مردم دارن عزاداری میکنن.
‫اون بطور ناگهانی در خواب مُرده.
‫ناگهانی؟ اونم در خواب؟
‫زندگی آدما اینقدر هم بی دوام نیست ‫چطور ممکنه اینقدر راحت بمیره؟
‫- من خودم به قصر میرم ‫- شما نباید اینکارو بکنید
‫- اون با ما مهربانانه و با سخاوتمندی رفتار میکرد ‫- اما اگر پادشاه کشته شده باشه
‫- وضعیت خطرناکی برای همه مون درست میشه ‫- وصیتنامه پادشاه دست منه!
‫- من چاره ای جز رفتن به قصر ندارم ‫- برای همینه که باید محتاط باشیم
‫منظورت چیه؟ وصیتنامه پادشاه دست توئه؟
‫پادشاه اونو یه مدت پیش به من داد.
‫پس تو نمیتونی عجولانه وارد قصر بشی.
‫اگر در امور سیاسی کران دخالتی کنی ‫ممکنه روی کل مردم گوگوریو تأثیر بذاره.
‫بیاید وصیتنامه پادشاه رو همین جا باز کنیم.
‫بله.
‫واکنش ما بخاطر محتویات اون وصیتنامه میتونه تغییر کنه.
‫اون با مهر سلطنتی لاک و مهر شده ‫اگه باز بشه
‫ممکنه در صحت اش شک بشه.
‫چرا نخونیم و بعد بسوزونیمش؟
‫این یک سند مهمه که سرنوشت ‫کران رو تعیین میکنه. این هیچ
‫- تازه ممکنه محتواش ما رو از خطر نجات بده ‫- اما ممکنه برامون نتیجه ی عکس هم بده.
‫بیاید کمی دیگه صبرکنیم و وضع رو تماشا کنیم.
‫مویوم و پانگ گه برید مردمِ بیرون دروازه رو چک کنید.
‫اگه اوضاع بد شد، شاید مجبور ‫بشیم پراکنده شون کنیم.
‫چشم ژنرال
‫شما نمیتونید زانوی غم بغل کنید
‫من دیشب قصد واقعی و قلبی اعلاحضرت ‫رو فهمیدم. ای کاش کمی زودتر فهمیده بودم...
‫شما باید وقتی که عزاداری تموم شد، به تخت بشینید.
‫ژنرال سون مانی یونگ با شورشی ‫که انجام داد، این حق رو از دست داد.
‫رئیسان قبایل هم نمیذارن شاهزاده ‫چولین به دلایل مختلفی به تخت بشینن
‫پس شما تنها کاندیدای مناسب هستید.
‫زمانی که عزاداری تموم شد، افرادتون رو بفرستید ‫و وضعیت فوق العاده اعلام کنید
‫این تنها فرصت شماست که تجویونگ ‫و پدرش رو با هم نابود کنید.
‫چی؟ لی جینگ چونگ مُرده؟
‫لی جینگ چونگ، رهبر کران ها در خواب مُرد؟
‫بله سرورم.
‫لی جینگ چونگ مرد...لی جینگ چونگ
‫خب اگه اون باید میمرده، پس دیگه مُرد.
‫دیگه وقتش بود خبرای خوب بشنویم.
‫این فرصتی برای شماست تا دوباره ‫قدرت تون رو به دست بیارید.
‫درسته سرورم
‫حالا باید کران ها رو برای همیشه نابود کنیم.
‫سفیران ما در ترگول هستن. پس بزودی ‫ازشون خبری میشنویم. لی جینگ چونگ مُرده
‫حالا برای نابودی کُران فقط به همکاری موکچو نیاز داریم.
‫اما من میترسم موکچویِ متکبر با ما همکاری نکنه.
‫اینبار نمیخواد نگران باشید
‫- ما توافق کردیم که هرچی میخوان رو بهشون بدیم ‫- هرچی؟
‫سرورم...موکچو یک مرد غیرقابل کنترله ‫اگر یک وجب بهش بدید، یک کیلومتر رو میگیره.
‫من هرطوری که شده کران یا تجویونگ رو نابود میکنم.
‫وگرنه من نمیتونم شب ها بخوابم.
‫اینبار شما مأیوس نخواهید شد سرورم.
‫راستی ژنرال سورینگی کجاست؟
‫بیا بنوشیم.
‫میگن که مرگ یک سفر طولانیه
‫- اما مرگ شتریه که... ‫- ژنرال!
‫لعنتی!
‫- نزدیک بود از ترس سکته کنم ‫- خبرا رو شنیدین؟
‫لی جینگ چونگ، یعنی شاه کران، مُرده
‫منم دارم به او احترام میذارم و به یادش شراب مینوشم.
‫زندگی کوتاهه و زمان هم زود میگذره...ثروت و مقام ‫چه فایده ای داره وقتی که نمیتونی اونو با خودت ببری؟
‫بله درسته
‫هی! اون مال تو نیست!
‫شاه شدن چه فایده ای داره؟
‫اگه اون با شمشیر من در میدان جنگ مُرده بود
‫به عنوان قهرمانی که بر صحرا حکومت میکرد، جاویدان میشد.
‫اما در عوض اون در رختخوابش وسط شب، مُرد!
‫ژنرال...
‫زندگی یک لحظه ی زودگذره...
‫اون دوست و دشمن من بود و حالا ‫که از دنیا رفته، خیلی احساس پوچی میکنم.
‫ژنرال
‫اینبار علیاحضرت واقعاً مصمم هستن که کران رو نابود کنن.
‫البته
‫اگه ما این فرصت رو از دست بدیم، هرگز ‫نمیتونیم تجویونگ یا کران رو نابود کنیم.
‫مشکل ما ترگول ها هستن.
‫اونا دفعه قبل از پیشروی به یانگجو ‫دست کشیدن و عقب نشینی کردن.
‫راضی کردن شون برای انجام دوباره ی ‫اینکار، کار راحتی نیست.
‫فقط میتونیم به ایی مون که به عنوان ‫سفیر به اونجا فرستادیم، اعتماد کنیم.
‫بهش گفتم هرکاری میتونه بکنه تا بر موکچو پیروز بشه.
‫اون منو ناامید نمیکنه. بهش اطمینان دارم
‫بله...
‫(اردوگاه ترگول)
‫این بوی گَند چیه که میاد؟
‫- کل اینجا بوی تعفن پهن اسب میده. ‫- باورم نمیشه مجبوریم از این وحشی های کثیف کمک بخوایم.
‫اما باید هرطوری که شده همکاری شون رو به دست بیاریم.
‫میدونم اما واقعاً ترحم انگیزه که ما ‫مجبوریم به این عوضیا روی کنیم.
‫اما خوشبختانه لی جینگ چونگ این مدتی که ‫ما داشتیم به اینجا میومدیم، از دنیا رفت.
‫بله خداوند هنوز ما رو رها نکرده.
‫از اینکه منتظر موندین متشکرم. از این طرف بفرمایید.
‫من به کاهان موکچو سلام عرض ‫میکنم. من ایی مون هستم.
‫من خوب میدونم تو برای چی اینجا اومدی ‫اگه میخواید برای تانگ بجنگیم
‫باید هرچی میخوایم رو بهمون بدین.
‫البته. شما فقط درخواست هاتون رو به ما بگید.
‫برای شروع، میخوایم که تانگ، زمین ‫هایی که از ترگول ها گرفته رو پَس بده.
‫زمین هایی که گرفتیم؟
‫- الآن زمان مناسبی برای بحث درباره اش... ‫- هنوز حرفام تموم نشده!
‫ما میخوایم هزاران ترگولی که زندانی کردین رو آزاد کنید.
‫- چی؟ ‫- علاوه بر این
‫باید تدارکاتی که نیاز داریم، مثل غلات، آهن و سلاح ‫و تجهیزات کشاورزی و اسب رو به صورت نامحدود بفرستید.
‫ما میتونیم با همه ی شرایط شما موافقت کنیم ‫به جز برگردوندنِ زمین و زندانی هاتون.
‫اینا خواسته های ماست و من هیچ کوتاه نمیام.
‫وحشیا...
‫ژنرال!
‫اگه نمیتونی با خواسته های ما موافقت ‫کنی، همین حالا از اینجا برو.
‫اما تو کسی میشی که این مذاکره رو به هم زدی.
‫نشنیدی کاهان چی گفتن؟ از اینجا برو.
‫باشه. ما هرچی میخواید رو بهتون میدیم.
‫ما به شما غلات و سلاح و زندانی ها و زمین هاتون ‫رو بهتون میدیم. حالا راضی هستین؟
‫لحظه ای که با تانگ متحد بشیم، ایی هگو ‫و تجویونگ رو دشمن خودمون میکنیم.
‫اگه تانگ بهمون خیانت کنه، ما توسط دشمنان محاصره میشیم.
‫- هرگز این اتفاق نمیوفته ‫- اگه راست میگی
‫پس دلیلی نداره که با آخرین درخواست من مخالفت کنی.
‫یه درخواست دیگه؟
‫من میخوام با شاه چوچون وصلت کنم.
‫وصلت...وصلت؟
‫دخترم با یکی از شاهزاده های تانگ ازدواج میکنه ‫شما با وجود این شرط، بازم میخواید با ما متحد بشید؟
‫زودباش به سؤالم جواب بده
‫دربار تانگ با وصلت با ترگول ها موافقت میکنه؟
‫(قلعه آنسی)
‫ژنرال، گزارشی از یانگجو رسیده.
‫گزارش چیه؟
‫هنوز هیچ آسیبی یه مبارزان و مردم وارد نشده.
‫زمانی که عزاداری ملی تموم بشه ‫یه پادشاه جدید انتخاب میشه.
‫مشکلات ما بعد از اون شروع میشه.
‫ایی هگو قطعاً مردم رو آزاد نمیکنه.
‫تازه مبارزانی که در یانگجو هستن هم به خطر میوفتن.
‫- بدتر از حالا وقتی نبود که این پادشاه بمیره! ‫- ما باید چیکار کنیم؟
‫- ما چقدر از سربازان مون رو میتونیم برای جنگ بفرستیم؟ ‫- ما نمیتونیم یودونگ رو بدون محافظت بذاریم بریم.
‫اما نمیتونیم خطری که در یانگجو هست رو هم نادیده بگیریم.
‫با اعزام کردن ارتش مون، هیچکاری نمیتونیم بکنیم.
‫به هرحال من یک گروه ضربت تشکیل میدم ‫اما باید در کارهامون محتاط باشیم.
‫برادر!
‫سربازان کران، کنترل روستای گوگوریو رو شروع کردن.
‫مردم بیرون دروازه رو هم زیرنظر گرفتن.
‫- تونگسو تو خوبی؟ ‫- بله ژنرال
‫اگه اونا قبل از اینکه پادشاه جدید منصوب بشه، ما رو ‫تحت نظر گرفتن، مطمئناً قصد ندارن مردم رو آزاد کنن.
‫لعنتی...
‫ما میخوایم همینجا بشینیم و بذاریم اینکارو بکنن؟
‫بیاید قصر رو بگیریم
‫اگه ما سربازان مون رو جمع کنیم، هزار نفری میشیم.
‫یادتون باشه که امنیت مردم در دستانِ ماست
‫اما برادر...
‫در حال حاضر سلاح ما، شمشیرمون نیست.
‫خب خب آروم باشید.
‫تختِ قدرت این کشور در حال حاضر خالیه.
‫متأسفانه پادشاه ما بدون اینکه ‫جانشین شون رو تعیین کنن، فوت کردن
‫حالا وظیفه ی شما بزرگتر ها و کاهان های هر قبیله ‫اینه که همین حالا یک پادشاه جدید منصوب کنید.
‫رزم آرا!
‫تجویونگ همین حالا وارد قصر شد.
‫ما از اینکه برامون پیغام تسلیت فرستادین، ممنونیم ‫اما حالا وقت خوبی نیست که به قصر بیاید.
‫باید ازتون بخوام که برید و یک روز دیگه بیاید.
‫من به اینجا اومدم چون دلیلی داشتم.
‫انگار شما متوجه نشدید
‫زمامداران بزرگ امروز دارن تصمیم مهمی ‫رو میگیرن، پس شما باید از اینجا برید.
‫شما بدونِ ما نمیتونید پادشاهی رو انتخاب کنید.
‫منظورت چیه؟
‫وصیتنامه پادشاهِ مرحوم دستِ منه.
‫گفتی وصیتنامه پادشاه؟
‫درسته. آخرین حرف ها و وصیتِ پادشاه.
‫اونو تحویل بدید.
‫باید اول صحتِ وصیتنامه رو چک کنم.
‫اولین کاری که باید بکنید، اینه که ‫همه ی وزرا و مبارزان کران رو جمع کنید.
‫ما وقتی که همه جمع شدن، با خواندن و نشان ‫دادن آن، بهتون صحت اش رو ثابت میکنیم.
‫هیچ تردیدی در اینکه این مهر سلطنتی پادشاهه، نیست.
‫- زودباش بخونش ‫- چشم مادر
‫مردی که من به عنوان شاهِ کران جانشین خودم میکنم ‫باید به مردم مثل خدا خدمت کنه
‫ملازمانش رو مثل بچه هایش دوست داشته ‫باشه و بدونه چطوری خاضع و فروتن باشه
‫علاوه بر این، اون باید دشمنانش رو بترسونه ‫و به مردمش امید بده
‫اون باید در انجام کارهایش خستگی ناپذیر باشه ‫و از اشتباهاتش درس بگیره.
‫بدین وسیله من بعد از تفکر بسیار، جانشینم رو انتخاب میکنم.
‫کسی که پادشاهی کران بعد از من به او میرسد...
‫برادر زن ام سون مانی یونگ!
‫من سون مانی یونگ رو انتخاب میکنم ‫چون اون وجود و هستی کران رو داره.
‫خوب به قصد واقعی ام از انتخابت فکر کن و با ‫یکپارچگی، قبایل رو هدایت و با عشق برمردم حکومت کن.
‫در پایان من به شاهِ جدید دستور میدم
‫به قولی که من به تجویونگ دادم احترام ‫بذاره و مردم گوگوریو رو آزاد کنه.
‫ژنرال تجویونگ به کران خدمات مهم و زیادی ارائه کرده
‫با احترام گذاشتن به حرف هامون، اعتماد بسازید.
‫و با به یاد داشتن اتحاد قوی میتونید ‫از آرامش کشورمون محافظت کنید.
‫چشم اعلاحضرت. من اینکارو میکنم.
‫من حرف های شما رو جامه ی عمل میپوشونم.
‫بهتون تبریک میگم اعلاحضرت.
‫تبریک میگیم اعلاحضرت!
‫بالاخره لی جینگ چونگ مُرد و برادر زنش سونمانی ‫یونگ به عنوان دومین پادشاه کران بر تخت نشست.
‫مرگ لی جینگ چونگ و پادشاه شدن سونمانی یونگ ‫یک رویداد مهم بود که
‫حاکمیت قلمروی شمالی چین، جایی که نیرو های گوگوریو ‫کران و ترگول سخت درحال مبارزه در آن بودند را تغییر داد.
‫نیرو های ترگول با تانگ متحد و شروع ‫به تحت فشار گذاشتن کران کرد
‫خروج جمعی تجویونگ با مردم ‫گوگوریو از یانگجو هم شروع شده بود.
‫تو فکر میکنی چرا اعلاحضرت منو جانشین خودشون کردن؟
‫اگه ایشون تخت رو به شاهزاده چولین یا ایی هگو ‫میدادن، شاه بعد از اون، گومی میشد.
‫ایشون میخواسته از آشوبی که حتماً ‫بعد از این اتفاقات رخ میداده، جلوگیری کنه.
‫واقعاً یک میهن پرست واقعی بودن.
‫وقتی درباره اینکه خیال میکردم ایشون میخواد کشور رو به ‫تجویونگ بده، فکر میکنم، خیلی احساس شرمندگی میکنم.
‫خب شما میخواید بذارید تجویونگ اینجوری از یانگجو بره؟
‫من درباره ی این موضوع دوباره بحث نمیکنم
‫اما اعلاحضرت...
‫به حدکافی وقتی پادشاه زنده بودن، بهشون بی احترامی کردم. ‫تو میخوای از آخرین خواسته شون سرپیچی کنم؟
‫از اینجا برو.
‫مردم، بیرون دروازه ی شهر منتظر ما هستن. بیاید زودتر بریم.
‫من انتظار نداشتم که شما برای بدرقه ما به اینجا بیاید.
‫یک کار مهم کشوری بخاطر شما به آرامی حل و فصل شد.
‫کِی ما دوباره همدیگه رو می بینیم؟
‫هنوز 200 هزار نفر از مردم گوگوریو در یانگجو هستن.
‫وقتی که اوضاع سروسامان گرفتن ‫باید حداقل یکبار دیگه بیام اینجا.
‫ما ازشون مراقبت میکنیم. نگران نباشید.
‫ممنونم.
‫- مردم بیرون شهر منتظر ما هستن ‫- باشه
‫بهتره ما بریم.
‫- بخاطر همه چیز ازتون ممنونم ‫- سفر ایمنی داشته باشید
‫- چولین و گومی برای بدرقه ی تجویونگ رفتن؟ ‫- بله ژنرال
‫ژنرال!
‫من یه کاری برای شما دارم.
‫فقط بهمون امر کنید.
‫- بیرون شهر چند تا سرباز داریم؟ ‫- پنج هزار نفر
‫پنج هزار...باید کافی باشه.
‫اونا رو بردارید و تجویونگ رو تعقیب کنید.
‫به سربازان مون لباس تانگی بپوشونید
‫زمانی که تجویونگ به اندازه کافی از یانگجو ‫دور شد، بهش حمله کنید و بکشیدش.
‫این گوگوریویی ها، مردم کران هستن.
‫اگه از دستشون بدیم، نمیتونیم در جنگ ‫با تجویونگ برسر تصاحب زمین ها پیروز بشیم.
‫زودباشید برید
‫برید تجویونگ رو بکشید و مردم گوگوریو رو برگردونید.
‫طبق دستورتون عمل میکنیم ژنرال!
‫بایستید!
‫کجا دارید میرید؟
‫خب...من دارم ژنرال چواینسا رو می برم ‫که از اردوگاه ارتش مون بازدید کنه.
‫واسه چی؟
‫دستور ژنرال ایی هگو ـه. با اجازه...
‫چرا وایسادید؟ بیاید دیگه!
‫- رودخانه یو ها درست پشت اون تپه است ‫- رودخانه یو ها...
‫ما بزودی وارد یودونگ میشیم!
‫من فقط توی خواب میدیدم که به خونه مون برگشتیم.
‫بریم. بریم!
‫ژنرال ژنرال!
‫ژنرال یه ارتش داره ما رو تعقیب میکنه!
‫ارتش؟
‫چی داری میگی؟ ‫کی داره ما رو تعقیب میکنه؟
‫اونا پرچم ارتش تانگ رو دارن.
‫غیرممکنه...ارتش تانگ نمیتونه این اطراف باشه.
‫شکی درش نیست ژنرال
‫ژنرال اگه بهمون حمله کنن ‫جونِ مردم به خطر میوفته.
‫باید یه کاری بکنیم.
کاری از فروشگاه آجا-آجا ویرایش و تایپ مجدد: سامان startak.iv@gmail.com